Wij Fietsen.nl

Sinds een paar jaar werk ik op het WTC op Schiphol zo’n dikke 50 km van woonplaats Bunnik. Toen ik daar begon had ik al in het achterhoofd dat dit nieuwe fietsforens mogelijkheden bood. (na 18 jaar op 8 km van het kantoor gewoond te hebben) Alleen waar kun je s’morgens ff douchen (om de dag van de collega’s draaglijk te houden). Bij het Sheraton… Helaas is dat nu zo duur dat ik me beperk tot enkele reizen (een of twee keer in de week). Fiets in de auto en s’avonds terug naar huis op de fiets. Dan heb je de keuze: zo kort mogelijk (via N201) door de drukte of de toeristische route via Kromme Mijdrecht of beter nog om de Westeinder heen, naar Woerdense Verlaat, over de A2 bij Breukelen en dan ook nog even de zuidkant van de Loosdrechtse plassen aantikken richting Tienhoven (70 kilometer oer-hollands  landschap met polders, plassen en kleine gehuchten, is dit ook diezelfde Randstad?). Zeker als je dit doet in het voorjaar is het een recept voor een opgeruimde geest en veel lentekilometers..Bovendien kom je regelmatig mede fietsforenzen tegen, gelijkgestemden van geest en richting. Voor een half uur zwijgend verbonden in de polder in elkaars wiel.

Een fietstochtje door het centrum van Tel Aviv

Van verre ruik ik het al. Op mijn vaste fietsroute naar de redactie in Utrecht dringt een warme weeïge lucht mijn neus binnen. Het is onmiskenbaar sigarettenlucht. Snel schakel ik een tandje op om zo snel mogelijk aan deze luchtvervuiling te ontsnappen. Mijn adem probeer ik in te houden, maar door een misrekening vragen mijn longen net om een flinke hap lucht als ik de rokende fietser passeer.
Meteen denk ik weer terug aan mijn Alpe d’HuZes deelname afgelopen jaar. Halverwege de beklimming van de Alpe stond een enthousiaste supporter met een dikke sigaar in zijn mond. Tijdens de eerste drie beklimmingen voor, let wel, KWF Kankerbestrijding, kon ik mezelf nog inhouden en reed met een grote boog om de man heen.
Daarna sloeg de vermoeidheid toe. De vierde keer vroeg ik de man nog vriendelijk of hij wilde stoppen met het roken van die sigaren. Mijn longen die op dat moment vol openstonden om zoveel mogelijk zuurstof op te nemen, bleken die sigarenrook niet echt te waarderen.
De vijfde keer heb ik de man voor aso uitgemaakt. Begrip opbrengen voor iemand die al sigarenrokend fietsers aanmoedigt die zich inzetten voor het KWF lukte me op dat moment niet meer.
Sinds die dag stoor ik me aan alle rokende fietsers. Niets is zo ranzig als door een wolk tabakslucht fietsen. Wat zou het heerlijk zijn, rookvrije fietspaden………

Kopenhagen heeft het, net als Perpignan. En een groeiend aantal andere Europese steden. Zoals Barcelona, waar ik het vandaag zelf kon uitproberen: een systeem waarbij je als bezoeker (en als inwoner natuurlijk) voor een paar centen op een van de honderden vaste punten in de stad een fiets kunt pakken en er mee weg kunt rijden. Altijd een tweewieler bij de hand, prachtig!

De fietsen zijn in goede staat en in overvloed (duizenden) aanwezig. Je kunt er op een van de honderden uitleverpunten (zoals Placa de Catalunya, op de foto) een pakken en ‘m op een willekeurig ander punt weer inleveren. Door de stad rijden constant busjes die de fietsen van de minder courante plekken terugverplaatsen naar de wat drukkere. Ik heb niet de kans gehad om het systeem volledig te doorgronden, maar het lijkt op het eerste oog prima te functioneren.

Amsterdam was in de jaren zestig/zeventig blijkbaar gewoon een paar decennia te vroeg met het witte fietsenplan, maar de tijd lijkt meer dan rijp voor een herkansing. Trouwens, ook in alle andere Nederlandse steden van pakweg meer dan honderdduizend inwoners. Misschien is voor het welslagen nog wel een slimme combinatie met de OV-fietsen van de NS te maken?

Hoe dan ook, goede voorbeelden te over.

Waar woonwerkfietsen al niet toe kan leiden. Gisteren werd ik tijdens het naar huis rijden gebeld door mijn vriendin met de mededeling dat ze op het strand zaten – picnicdiner en prosecco in de aanslag. Tja, dan fiets je graag een stukje door. Gaan we zometeen maar weer doen trouwens

Voldoende trainingskilometers halen is niet voor iedereen even gemakkelijk. Vind maar eens de tijd tussen werk of studie, privé en al je gewenste of ongewenste sociale contacten. Geen sinecure.

Toch zit precies daar ook de oplossing: Exact tussen werk of studie, privé en al die sociale contacten moeten meestal wel wat afstanden overbrugd worden. Het zijn deze “gevonden” kilometers die de basis vormen voor een goed getraind fietslichaam.

In mijn geval: dankzij de 16 kilometer tussen mijn huis en mijn werk krijg ik elke dag minimaal 32 gratis fietskilometers in de schoot geworpen. Tel daar het geregelde fietsverkeer in en rond Amsterdam bij op, en je hebt vanzelf een basis van ruim 40 kilometer per dag. Vanzelf! En iedereen weet dat die zware toertochten juist daarom net iets makkelijker verlopen dan zonder zo’n basis.

Zelf ook ervaring met woonwerkverkeer op de fiets? Vertel er over in de comments of schrijf je eigen blogpost op wijfietsen.nl!