Wij Fietsen.nl

Het was 25 maart precies één jaar geleden dat ik mijn eerste ritje op mijn Giant TCR Limited 2010 fietste. Een ritje van niets. Mijn bandjes voerden mij over een rit van bijna twaalf kilometer. Naar landingsbaan 5 en terug. Met een gemiddelde van 21,45 kilometer per uur.

Read the rest of this entry →

Zondagochtend. Het regent pijpenstelen. De wind beukt tegen mijn dakkapel. De wekker gaat. Het is 8.00 uur. Tijd om op te staan. Weer of geen weer: het is tijd om te trainen. Hersteltraining welteverstaan. Mijn rug is nog altijd zwak. Maar even de beentjes rondpeddelen kan geen kwaad. Sterker nog: het helpt het herstel. Maakt de spieren los en het lichaam sterker.

En die regen.. ach. Een mens smelt niet toch? Het vriest niet, dus de kou valt ook wel mee. Van hard fietsen, word je vanzelf warm. Dat hou ik mezelf maar voor. Want zo werkt het toch?

De wind is een stuk vervelender. Gevaarlijk zelfs. Met een fiets van een kilo of zeven, is zijwind lastig. De de vlagen beuken en rammen op het frame. Willen mijn Giant koste wat kost onder mijn lichaam vandaan drukken.

Toch hou ik er wel van: het doldrieste weer. Het is rustiger op de weg. Het keert je meer naar binnen. Niet nadenken. Gewoon trappen. De strijd tussen de natuur en je lichaam. Het verstand op nul.

Elke dag een regenritje? Waar moet ik tekenen?

De route:

Meer op Mascini.net

‘Jij bent wel een trots mannetje hè?’ Die opmerking zette me deze week aan het denken. Eén zinnetje. Maar met een enorme impact. Want is dat wel zo? Ben ik een trots persoon? En waar zou ik trots op moeten zijn? En heeft trots dezelfde betekenis als arrogant of vol zijn van jezelf, of is het een daar meer uitgeklede versie van?

De persoon in kwestie had er geen kwade bedoelingen mee. Tenminste: dat beweerde ze. Ze volgde me op Twitter en Facebook en het viel haar op dat ik het eigenlijk alleen maar over wielrennen had. En dat ik er blijkbaar trots op was, dat ik zo gigantisch hard aan het trainen was. Dat ik elke dag een update gaf over mijn workout. Het kwam er eigenlijk op neer dat ze me een trotse jongen vond, met een gigantische obsessie.

Eerst wilde ik me verdedigen. Vertellen dat ik helemaal niet hoog van de toren wil blazen. Dat het niets met arrogantie of hoog van de toren blazen te maken heeft.

Maar in de kern heeft ze gelijk. Ik ben ook wel trots. Niet op mijn fietsprestaties zelf, want die kunnen nog stukken beter, maar wel op mijn discipline. Sinds half augustus doe ik niets anders dan trainen. Het begon met eens in de drie dagen, maar inmiddels is dat opgevoerd tot elke dag.

Daarnaast let ik op mijn voeding en drink ik sinds begin september geen druppel alcohol meer. En ja: daar ben ik trots op. Niet zozeer dat ik een obsessieve wielerfanaat ben geworden, maar wel dat ik de volhardendheid heb om het vol te houden. En dat ik het elke dag kan opbrengen om op het zadel te springen en mijn rondje te fietsen.

Noem het uitsloverij. Noem het arrogantie. Noem het tonen hoe goed je bent. Maar het showen van mijn resultaten aan anderen helpt mij daarbij. De reacties van mijn volgers motiveren mij enorm. Zowel de positieve als negatieve weerklanken. De positieve reacties maken mij trots, de negatieve geven mij alleen maar meer energie om tot het uiterste te gaan.

Trots? Niet op mijzelf, maar op mijn discipline. En zeg nou zelf: dat mag toch best?

Mijn doel de Alpe d’Huez zes keer op één dag te beklimmen, wordt door veel mensen nog altijd beschimpt. Een opvlieging. Een hersenkronkel. Een brug te ver. Een grapje. Men gelooft het niet. Dat ik het echt ga doen. Dat het echt mijn plan is. Nou: zeker wel. En daarom maak ik bij deze bekend dat er een datum geprikt is. Nou ja: data. Alles hangt of staat met een goede voorbereiding. Van 30 mei tot en met 5 juni ben ik te vinden aan de voet van de legendarische Alp.

Wat ik daar dan ga doen? Het plan, en dat staat nog niet vast, omdat ik me daarop nog moet inlezen, is om begin van de week de Alp één keer te beklimmen. Om even het gevoel te krijgen. Om in te zien hoe ik de 21 bochten moet aansnijden. Om te voelen hoe ik mijn krachten moet verdelen op de 13 kilometer lange klim naar boven. Om te schakelen en zo te weten in welk verzet ik 1100 meter naar boven zal moeten klimmen.

Daarna is het voorbereiden. Infietsen. Kijken welk materiaal er op de fiets moet. Welke kleding ik aan moet trekken. Hoe het weer zich houdt. Welke voeding ik mee naar boven moet. Of ik een volgauto nodig heb. Hoe lang ik ongeveer over een klim doe, en hoeveel tijd ik dus ongeveer nodig zal hebben. Plannen, plannen en plannen.

Maar goed. Ik ben er klaar voor. En hoe je het ook went of keert: de data staan. Het gaat echt gebeuren. Ik ga het gevecht met de berg aan. In juni ga ik mijn doel halen. Of jullie het nou geloven of niet.

Meer over mijn tocht vind je hier.

Jawel. Deze week was het zover. Samen met cyclistcollega’s Alexander en Bart schreef ik mij in voor de voorjaarsklassieker bij uitstek: De Ronde van Vlaanderen. Deze Belgische ronde, vooral bekend van haar levensgevaarlijke kasseistroken, gaat voor ons hét decor worden van de voorbereiding op de zomer.

Van de zomer staan er namelijk nog meer rondes op het programma. Limburgs Mooiste, de Amstel Gold Race en voor mij ook nog eens mijn uitputtingsslag op de Alpe d’Huez.

Maar goed, first things first. Eerst Vlaanderen. Een rit over 160 kilometer. Met klimmetjes, kasseien en veel om te zien. D-day: 3 april. Ik heb er zin in! Nu mezelf nog klaar zien te maken.

Voor een beginnend wielrenner is er eigenlijk maar één magische afstand: die van 100 kilometer in één ritje. Zo ook voor mij. Je bent namelijk pas een echte wielrenner wanneer je een rit hebt gereden waarin je deze grens hebt gepasseerd.

Mij is dat dus gelukt. Vandaag. En vraag niet hoe. Het was koud, het regende, ik moest gigantisch plassen, en dus afstappen en er stond een lastige wind. Daarnaast was het asfalt glad, waardoor ik twee maal bijna onderuit ging. In een reflex hield ik mezelf op de been. Ik vraag me nog steeds af hoe.

Hier mijn gereden route. Ja, er zitten wat rare lijntjes bij, maar ik was ergens halverwege verdwaald. Vandaar. Andere ritten vind je hier.

Mijn doel voor 2010 is gehaald. In mijn eerste half jaar heb ik de 100 kilometer gehaald. Een mijlpaal. Op naar de volgende: 150. Maar dan wel in het voorjaar.

Dat ik een fervent wielrenner ben, is de vaste schare volgers van mijn columns vast niet ontgaan. Sinds eind maart ben ik dan ook in het bezit van een stalen ros en train ik de longen uit mijn lijf om ook maar in de buurt van enig amateurniveau te komen. Een topper zal ik nooit worden. Maar what else is new? Ik ben met mijn 24 jaar jong te oud om nog een carrière in de sport na te streven. Ik heb niet alleen te weinig ervaring binnen de fietssport (wel als deskundige op commentator gebied, maar dat telt helaas niet mee), maar ben daarnaast ook verkeerd gebouwd; te lang, te breed en te zwaar. In gewicht.

Als je mijn overtollige kilo’s eens wegdenkt, en dat doe ik regelmatig:), is mijn lichaamsbouw nog steeds niet te vergelijken met die van een Michael Rasmussen, Alberto Contador of een Andy Schleck. Daarvoor sleep ik in de basis al teveel kilo’s met mij mee. Ook de lichaamsbouw van tijdritspecialist Fabio Cancellara of wereldkampioen en topsprinter Thor Hushovd komen niet in de buurt van mijn postuur. Zelfs met mijn lengte kom ik hun ‘benen’ te kort. Die van mij zijn geschikt voor vlakke ritten. Strak en kantig asfalt. Waar mijn bandjes en mijn benen prima op gedijen. Dus… Mijn bouw is ruk, mijn fietskwaliteiten dito, en koersen, colletjes en bergen die ik beklim zullen voor mij slechts een gedachtegang blijven.

Mijn gebrek aan sportief talent neemt niet weg dat de training die ik mijzelf opleg niet onder doet voor die van een echte topsporter. Talent of niet, aanleg of geen aanleg, ik heb een doel voor ogen. Volgend jaar zomer wil ik de Alpen in. De magische Alpe d’Huez beklimmen. Voor het goede doel dan wel; voor mezelf. En omdat ik geen flater wil slaan, of zoals het gros van de wielrenners: blij wil zijn dat ik één keer boven kom, wil ik het goed aanpakken. Ik wil de berg zes keer op één dag beklimmen.

En omdat mijn postuur en conditie daar nu eenmaal niet voor zijn weggelegd is daar een plan voor nodig. Een bijna niet haalbaar plan. Maar het is mijn plan. De fiets is al klimproof. Maar nu mijn lichaam nog. Het ideale gestel voor een wielrenner van mijn lengte, 1.93 meter, is 65 kg en 4 procent vet. In de praktijk betekent dit dat ik 19 kilo moet afvallen en 5 procent vet moet lozen. Een verloren strijd? Welnee. Ook al ontbreekt het mij aan fysieke aanleg, mijn doorzettingsvermogen is te vergelijken met die van Armstrong. Strong. Sterk. Rechtdoorzee en mijn doel en niets anders dan mijn doel voor ogen.

Dus? Geen alcohol, geen frituur of baksels maar vetloos grillen (goodbye Princess, hello anti aanbaklaag van Tefal) geen snoep en jawel, u begrijpt het al, zoveel mogelijk trainen. Trainen. Trainen. En nog eens trainen. Met maar één doel: de Alpe d’Huez zes keer bestijgen. Aanleg of geen aanleg; het gevecht tegen de kilo’s is begonnen.

Vandaag een eerste rondje gefietst op mijn nieuwe 34-jaar oude Batavus Champion (inclusief spatborden en verlichting).  De fiets rijdt op zich prima, maar ik ben dan ook niets anders gewend dan oude studentenfietsen, dus dat maakt me snel tevreden denk ik.

Een eerste rondje van 18 kilometer in Zuid-Limburg is wel weer even wennen na een paar jaar niet bewegen. Zoals jullie begrijpen: ik ben een beginner. Nu ik een fiets heb en wat vaker wil gaan fietsen om wat beweging te krijgen ben ik benieuwd naar jullie ervaringen.

Wat heb ik echt nodig? Op mijn verlanglijstje staat in ieder geval een zeemleren lap, en eventueel een helm. Wat ik ook niet zo handig vond zijn de remmen die alleen in de kromming van het stuur zitten en niet bovenop. Dat kan wel eens gevaarlijk worden, of went dat snel? Ik ben in ieder geval benieuwd.

Een paar plaatjes na de klik

Read the rest of this entry →

De meeste professionele wielrenners fietsen tegenwoordig met een systeem dat hun prestaties nauwkeurig meet. Na de overwinning van Fabian Cancellara in de Ronde van Vlaanderen publiceerde de fabrikant van een van deze systemen, SRM, de meetgegevens van de Zwitser tijdens de race.

Read the rest of this entry →

Voldoende trainingskilometers halen is niet voor iedereen even gemakkelijk. Vind maar eens de tijd tussen werk of studie, privé en al je gewenste of ongewenste sociale contacten. Geen sinecure.

Toch zit precies daar ook de oplossing: Exact tussen werk of studie, privé en al die sociale contacten moeten meestal wel wat afstanden overbrugd worden. Het zijn deze “gevonden” kilometers die de basis vormen voor een goed getraind fietslichaam.

In mijn geval: dankzij de 16 kilometer tussen mijn huis en mijn werk krijg ik elke dag minimaal 32 gratis fietskilometers in de schoot geworpen. Tel daar het geregelde fietsverkeer in en rond Amsterdam bij op, en je hebt vanzelf een basis van ruim 40 kilometer per dag. Vanzelf! En iedereen weet dat die zware toertochten juist daarom net iets makkelijker verlopen dan zonder zo’n basis.

Zelf ook ervaring met woonwerkverkeer op de fiets? Vertel er over in de comments of schrijf je eigen blogpost op wijfietsen.nl!