by tdl86
Voor (heel) even Philippe Gilbert
juni 1, 2010 in toertocht by tdl86
Auw. Dat doet pijn. Nog ruim vóór het viaduct en dus net ná het buitenrijden van Sougné-Remouchamps protesteren de benen al. Op de oplopende weg die richting top van Redoute leidt. Metertje voor metertje zie ik mijn fietsgenoten bij me vandaan rijden. De fietsgenoten waarmee ik de eerste tweeënhalf uur van de Steven Rooks Classic door Voerstreek en Ardennen heb gekacheld. Met af en toe een kopbeurtje, maar zeker niet te vaak. “Sparen, sparen, sparen”, klinkt het constant in m’n kop. Wetende dat de Redoute na een kilometertje of zeventig wacht.
Het moet ergens rondom Aubel zijn geweest. Halverwege startplaats Maastricht en Sougné-Remouchamps. In gedachten zie ik mezelf de Redoute oprijden. Op de voorste rij van het peloton, kijkend naar links en rechts. M’n tegenstanders observeren; recht in het aangezicht aanschouwen. En dan, bij het wegdraaien van de snelweg, opschakelen en een eerste felle demarrage. Tanden op elkaar bijten, en gaan. Net zoals Philippe Gilbert; het ‘kind van de Redoute’. Dat zijn fans ontelbare keren ‘Phil’ op het nieuwe, natgeregende asfalt hebben gekalkt, en het achterwiel daardoor af en toe wegslibt, maakt niet uit. Op de top is de voorsprong groot; onoverbrugbaar voor de achtervolgers. De zegetocht naar finishplaats Maastricht kan beginnen.
De (harde) realiteit is anders. Bij het opdraaien van de Redoute blokkeren m’n benen. Einde verhaal. Harkend naar boven op de ’27′. Als één van de laatste renners van ons pelotonnetje bereik ik de top, waar de rest staat te wachten. Op mij. Ondanks dat, voelde ik me even Philippe Gilbert. Heel even.
