april 12, 2011 in Goed gevoel, toertocht, trainen by Leander Mascini
Het was 25 maart precies één jaar geleden dat ik mijn eerste ritje op mijn Giant TCR Limited 2010 fietste. Een ritje van niets. Mijn bandjes voerden mij over een rit van bijna twaalf kilometer. Naar landingsbaan 5 en terug. Met een gemiddelde van 21,45 kilometer per uur.
maart 2, 2011 in toertocht, trainen by Leander Mascini
Zondagochtend. Het regent pijpenstelen. De wind beukt tegen mijn dakkapel. De wekker gaat. Het is 8.00 uur. Tijd om op te staan. Weer of geen weer: het is tijd om te trainen. Hersteltraining welteverstaan. Mijn rug is nog altijd zwak. Maar even de beentjes rondpeddelen kan geen kwaad. Sterker nog: het helpt het herstel. Maakt de spieren los en het lichaam sterker.
En die regen.. ach. Een mens smelt niet toch? Het vriest niet, dus de kou valt ook wel mee. Van hard fietsen, word je vanzelf warm. Dat hou ik mezelf maar voor. Want zo werkt het toch?
De wind is een stuk vervelender. Gevaarlijk zelfs. Met een fiets van een kilo of zeven, is zijwind lastig. De de vlagen beuken en rammen op het frame. Willen mijn Giant koste wat kost onder mijn lichaam vandaan drukken.
Toch hou ik er wel van: het doldrieste weer. Het is rustiger op de weg. Het keert je meer naar binnen. Niet nadenken. Gewoon trappen. De strijd tussen de natuur en je lichaam. Het verstand op nul.
Elke dag een regenritje? Waar moet ik tekenen?
De route:
Meer op Mascini.net
januari 26, 2011 in materiaal, toertocht by Leander Mascini
In de laatste week van mei/eerste week van juni ga ik de Alpe d’Huez beklimmen. Te fiets. Zes keer op één dag. Een uitdaging, een doel. Iets waarmee ik dan precies een jaar mee bezig ben geweest. Momenteel ben ik namelijk al een half jaar in training voor mijn helse tocht naar boven.
Ik train mijn benen. Zorg voor conditie. En werk aan mijn core stability, zodat ik straks negen uur lang een fietsstuur kan vasthouden.
Maar met trainen alleen kom ik er niet. Ik moet een lijstje maken wat ik allemaal meemoet. Want: een goede voorbereiding is het halve werk. Maar omdat ik zelf nog geen klimkilometer gemaakt heb, of je moet het Kopje van Bloemendaal en de Duin van Schoorl meerekenen, vraag ik jullie om hulp. Help mij mijn benodigdhedenlijstje compleet te maken.
Aanvulling zijn dus geweest. Iets achterlaten kan onder in de reacties.
Mijn lijstje tot nu toe, verdeelt in materiaal, kleding en voedsel:
Meer over mijn tocht lees je hier.
januari 4, 2011 in toertocht by Leander Mascini
Hiep hoi. Waar ik al eerder aangaf mijn wielerbandjes over de kasseien in Vlaanderen te laten rollen, begin april, kan ik nu een tweede ronde melden. Ik heb mijzelf namelijk ingeschreven voor Limburgs Mooiste, op 25 juni. Een wielerronde over het glooiende landschap vlak langs de grens van België en Duitsland.
Nou ja, vlak langs. Eigenlijk er keihard over. Er worden namelijk ook heuvels aangedaan in het buitenland zoals bij de plaatsen Aken en Bocholtz. Bergen waar je vooral naar toe gaat om te fietsen.
De tocht, die door de organistatie wordt aangestipt als ‘zwaar’, wordt verreden over 250 kilometer en bevat, behalve bovengenoemde heuvels, ook ‘grote’ namen als de Vaalserberg, Het Bovenste Bos en de Grijze Rots.
december 28, 2010 in favoriete fietsroute, toertocht, trainen by Leander Mascini
Mijn doel de Alpe d’Huez zes keer op één dag te beklimmen, wordt door veel mensen nog altijd beschimpt. Een opvlieging. Een hersenkronkel. Een brug te ver. Een grapje. Men gelooft het niet. Dat ik het echt ga doen. Dat het echt mijn plan is. Nou: zeker wel. En daarom maak ik bij deze bekend dat er een datum geprikt is. Nou ja: data. Alles hangt of staat met een goede voorbereiding. Van 30 mei tot en met 5 juni ben ik te vinden aan de voet van de legendarische Alp.
Wat ik daar dan ga doen? Het plan, en dat staat nog niet vast, omdat ik me daarop nog moet inlezen, is om begin van de week de Alp één keer te beklimmen. Om even het gevoel te krijgen. Om in te zien hoe ik de 21 bochten moet aansnijden. Om te voelen hoe ik mijn krachten moet verdelen op de 13 kilometer lange klim naar boven. Om te schakelen en zo te weten in welk verzet ik 1100 meter naar boven zal moeten klimmen.
Daarna is het voorbereiden. Infietsen. Kijken welk materiaal er op de fiets moet. Welke kleding ik aan moet trekken. Hoe het weer zich houdt. Welke voeding ik mee naar boven moet. Of ik een volgauto nodig heb. Hoe lang ik ongeveer over een klim doe, en hoeveel tijd ik dus ongeveer nodig zal hebben. Plannen, plannen en plannen.
Maar goed. Ik ben er klaar voor. En hoe je het ook went of keert: de data staan. Het gaat echt gebeuren. Ik ga het gevecht met de berg aan. In juni ga ik mijn doel halen. Of jullie het nou geloven of niet.
Meer over mijn tocht vind je hier.
december 20, 2010 in toertocht, trainen by Leander Mascini
Jawel. Deze week was het zover. Samen met cyclistcollega’s Alexander en Bart schreef ik mij in voor de voorjaarsklassieker bij uitstek: De Ronde van Vlaanderen. Deze Belgische ronde, vooral bekend van haar levensgevaarlijke kasseistroken, gaat voor ons hét decor worden van de voorbereiding op de zomer.
Van de zomer staan er namelijk nog meer rondes op het programma. Limburgs Mooiste, de Amstel Gold Race en voor mij ook nog eens mijn uitputtingsslag op de Alpe d’Huez.
Maar goed, first things first. Eerst Vlaanderen. Een rit over 160 kilometer. Met klimmetjes, kasseien en veel om te zien. D-day: 3 april. Ik heb er zin in! Nu mezelf nog klaar zien te maken.
oktober 20, 2010 in Goed gevoel, toertocht, trainen by Leander Mascini
Voor een beginnend wielrenner is er eigenlijk maar één magische afstand: die van 100 kilometer in één ritje. Zo ook voor mij. Je bent namelijk pas een echte wielrenner wanneer je een rit hebt gereden waarin je deze grens hebt gepasseerd.
Mij is dat dus gelukt. Vandaag. En vraag niet hoe. Het was koud, het regende, ik moest gigantisch plassen, en dus afstappen en er stond een lastige wind. Daarnaast was het asfalt glad, waardoor ik twee maal bijna onderuit ging. In een reflex hield ik mezelf op de been. Ik vraag me nog steeds af hoe.
Hier mijn gereden route. Ja, er zitten wat rare lijntjes bij, maar ik was ergens halverwege verdwaald. Vandaar. Andere ritten vind je hier.
Mijn doel voor 2010 is gehaald. In mijn eerste half jaar heb ik de 100 kilometer gehaald. Een mijlpaal. Op naar de volgende: 150. Maar dan wel in het voorjaar.
oktober 18, 2010 in Goed gevoel, mankementen aan lijf en leden, toertocht, trainen by Leander Mascini
Dat ik een fervent wielrenner ben, is de vaste schare volgers van mijn columns vast niet ontgaan. Sinds eind maart ben ik dan ook in het bezit van een stalen ros en train ik de longen uit mijn lijf om ook maar in de buurt van enig amateurniveau te komen. Een topper zal ik nooit worden. Maar what else is new? Ik ben met mijn 24 jaar jong te oud om nog een carrière in de sport na te streven. Ik heb niet alleen te weinig ervaring binnen de fietssport (wel als deskundige op commentator gebied, maar dat telt helaas niet mee), maar ben daarnaast ook verkeerd gebouwd; te lang, te breed en te zwaar. In gewicht.
Als je mijn overtollige kilo’s eens wegdenkt, en dat doe ik regelmatig:), is mijn lichaamsbouw nog steeds niet te vergelijken met die van een Michael Rasmussen, Alberto Contador of een Andy Schleck. Daarvoor sleep ik in de basis al teveel kilo’s met mij mee. Ook de lichaamsbouw van tijdritspecialist Fabio Cancellara of wereldkampioen en topsprinter Thor Hushovd komen niet in de buurt van mijn postuur. Zelfs met mijn lengte kom ik hun ‘benen’ te kort. Die van mij zijn geschikt voor vlakke ritten. Strak en kantig asfalt. Waar mijn bandjes en mijn benen prima op gedijen. Dus… Mijn bouw is ruk, mijn fietskwaliteiten dito, en koersen, colletjes en bergen die ik beklim zullen voor mij slechts een gedachtegang blijven.
Mijn gebrek aan sportief talent neemt niet weg dat de training die ik mijzelf opleg niet onder doet voor die van een echte topsporter. Talent of niet, aanleg of geen aanleg, ik heb een doel voor ogen. Volgend jaar zomer wil ik de Alpen in. De magische Alpe d’Huez beklimmen. Voor het goede doel dan wel; voor mezelf. En omdat ik geen flater wil slaan, of zoals het gros van de wielrenners: blij wil zijn dat ik één keer boven kom, wil ik het goed aanpakken. Ik wil de berg zes keer op één dag beklimmen.
En omdat mijn postuur en conditie daar nu eenmaal niet voor zijn weggelegd is daar een plan voor nodig. Een bijna niet haalbaar plan. Maar het is mijn plan. De fiets is al klimproof. Maar nu mijn lichaam nog. Het ideale gestel voor een wielrenner van mijn lengte, 1.93 meter, is 65 kg en 4 procent vet. In de praktijk betekent dit dat ik 19 kilo moet afvallen en 5 procent vet moet lozen. Een verloren strijd? Welnee. Ook al ontbreekt het mij aan fysieke aanleg, mijn doorzettingsvermogen is te vergelijken met die van Armstrong. Strong. Sterk. Rechtdoorzee en mijn doel en niets anders dan mijn doel voor ogen.
Dus? Geen alcohol, geen frituur of baksels maar vetloos grillen (goodbye Princess, hello anti aanbaklaag van Tefal) geen snoep en jawel, u begrijpt het al, zoveel mogelijk trainen. Trainen. Trainen. En nog eens trainen. Met maar één doel: de Alpe d’Huez zes keer bestijgen. Aanleg of geen aanleg; het gevecht tegen de kilo’s is begonnen.
juni 11, 2010 in Goed gevoel, toertocht by Joop de Koning
De herinneringen worden weer levend. Als kleine jongen van een jaar of twaalf met mijn vader en broer op de racefiets. Een roze Mercier was het, met 26 inch wielen want ik was nog te klein voor 28 inch. Mijn broer had wel al 28 inch wielen. Een wielrenbroek met een echte zeem en een shirt van Miko, waar Joop Zoetemelk destijds ook mee reed. ‘s Ochtends vroeg op, boterhammen smeren en dan verzamelen voor het vervoer naar de start van de toertocht.
Dat was dan een toertocht van ongeveer 60 kilometer, denk ik. Precies weet ik het niet meer en mijn vader kan ik het niet meer vragen, hij is overleden. Wat ik wel zeker weet is dat de Amerongse berg erin zat. De Amerongse berg, een reus van formaat als je 12 bent. Althans voor mij toen ik twaalf was. Na afloop was ik dan ook trots als een pauw, met mijn medaille om mijn nek.
Nu 27 jaar later. Ik heb net weer een racefiets gekocht. De eerste, na de roze Mercier, met de 26 inch wielen. Ik heb hem thuis nu een paar keer uitgeprobeerd maar aanstaande zondag ga ik voor het eerst weer echt een stuk fietsen. Over de Amerongse berg. Eens kijken of er nog iets over is van de mythe van vroeger.
by Loek Essers
juni 6, 2010 in Goed gevoel, materiaal, toertocht, trainen by Loek Essers
Vandaag een eerste rondje gefietst op mijn nieuwe 34-jaar oude Batavus Champion (inclusief spatborden en verlichting). De fiets rijdt op zich prima, maar ik ben dan ook niets anders gewend dan oude studentenfietsen, dus dat maakt me snel tevreden denk ik.
Een eerste rondje van 18 kilometer in Zuid-Limburg is wel weer even wennen na een paar jaar niet bewegen. Zoals jullie begrijpen: ik ben een beginner. Nu ik een fiets heb en wat vaker wil gaan fietsen om wat beweging te krijgen ben ik benieuwd naar jullie ervaringen.
Wat heb ik echt nodig? Op mijn verlanglijstje staat in ieder geval een zeemleren lap, en eventueel een helm. Wat ik ook niet zo handig vond zijn de remmen die alleen in de kromming van het stuur zitten en niet bovenop. Dat kan wel eens gevaarlijk worden, of went dat snel? Ik ben in ieder geval benieuwd.
Een paar plaatjes na de klik
