Wij Fietsen.nl

Dat ik een fervent wielrenner ben, is de vaste schare volgers van mijn columns vast niet ontgaan. Sinds eind maart ben ik dan ook in het bezit van een stalen ros en train ik de longen uit mijn lijf om ook maar in de buurt van enig amateurniveau te komen. Een topper zal ik nooit worden. Maar what else is new? Ik ben met mijn 24 jaar jong te oud om nog een carrière in de sport na te streven. Ik heb niet alleen te weinig ervaring binnen de fietssport (wel als deskundige op commentator gebied, maar dat telt helaas niet mee), maar ben daarnaast ook verkeerd gebouwd; te lang, te breed en te zwaar. In gewicht.

Als je mijn overtollige kilo’s eens wegdenkt, en dat doe ik regelmatig:), is mijn lichaamsbouw nog steeds niet te vergelijken met die van een Michael Rasmussen, Alberto Contador of een Andy Schleck. Daarvoor sleep ik in de basis al teveel kilo’s met mij mee. Ook de lichaamsbouw van tijdritspecialist Fabio Cancellara of wereldkampioen en topsprinter Thor Hushovd komen niet in de buurt van mijn postuur. Zelfs met mijn lengte kom ik hun ‘benen’ te kort. Die van mij zijn geschikt voor vlakke ritten. Strak en kantig asfalt. Waar mijn bandjes en mijn benen prima op gedijen. Dus… Mijn bouw is ruk, mijn fietskwaliteiten dito, en koersen, colletjes en bergen die ik beklim zullen voor mij slechts een gedachtegang blijven.

Mijn gebrek aan sportief talent neemt niet weg dat de training die ik mijzelf opleg niet onder doet voor die van een echte topsporter. Talent of niet, aanleg of geen aanleg, ik heb een doel voor ogen. Volgend jaar zomer wil ik de Alpen in. De magische Alpe d’Huez beklimmen. Voor het goede doel dan wel; voor mezelf. En omdat ik geen flater wil slaan, of zoals het gros van de wielrenners: blij wil zijn dat ik één keer boven kom, wil ik het goed aanpakken. Ik wil de berg zes keer op één dag beklimmen.

En omdat mijn postuur en conditie daar nu eenmaal niet voor zijn weggelegd is daar een plan voor nodig. Een bijna niet haalbaar plan. Maar het is mijn plan. De fiets is al klimproof. Maar nu mijn lichaam nog. Het ideale gestel voor een wielrenner van mijn lengte, 1.93 meter, is 65 kg en 4 procent vet. In de praktijk betekent dit dat ik 19 kilo moet afvallen en 5 procent vet moet lozen. Een verloren strijd? Welnee. Ook al ontbreekt het mij aan fysieke aanleg, mijn doorzettingsvermogen is te vergelijken met die van Armstrong. Strong. Sterk. Rechtdoorzee en mijn doel en niets anders dan mijn doel voor ogen.

Dus? Geen alcohol, geen frituur of baksels maar vetloos grillen (goodbye Princess, hello anti aanbaklaag van Tefal) geen snoep en jawel, u begrijpt het al, zoveel mogelijk trainen. Trainen. Trainen. En nog eens trainen. Met maar één doel: de Alpe d’Huez zes keer bestijgen. Aanleg of geen aanleg; het gevecht tegen de kilo’s is begonnen.

Het zweet vormt een klein stuwmeer tussen mijn billen. En het begint te schuren waar dat het meest pijn doet. Ik heb er één gekocht. Een oud beestje, maar, op een oude fiets.. precies. Dat eerste zweet is geen vervelend zweet. Het zal wel horen, en bovendien is het ontstaan in een plots verschrikkelijk lomp lijkende spijkerbroek. Geen gezicht, maar ik heb nog geen snelle. Die moet nog komen. Zie ik trouwens tegenop, zo’n ding passen.

En zo schieten er meer dingen door m’n hoofd, die eerste meters op mijn (mijn!) oude MBK. Ik moest denken aan vroeger, als ik eens op z’n rare fiets met annorexiabandjes en een gek stuur zat. Vriendjes die er een hadden (niet over de stoeprand, klootzak) of op die van m’n oom, trappers oneindig ver in de diepte en het stuur stuurloos. Maar de keren dat ik bij de trappers kon en even een blokje om mocht, voelde ik wel zo’n tinteling (en ik heb het niet over zo rond de punt van het zadel) in het trappen. Dat je ineens zoveel harder kan trappen. Alles gaat harder. De wielen over hobbeltjes, de wind in je ogen.

Het is allemaal nog steeds raadselachtig. Praktisch. Waar ga ik ‘m laten? Goed slot of in de gang? Wat vindt m’n vriendin ervan, zo’n eindtwintigerssyndroomapparaat in de entree van ons huis? En wat heb ik nu nodig? Zo’n broekje dus, maar ook een shirt? En dan een echte met onzinsponsors of gewoon een strakke van de Wibra? Dure helm of hopen op gewoon niet vallen? Hoe serieus neem ik dit en hoe serieus neem ik mezelf? Waarom heb ik er één gekocht?

Ik durf er nog geen geld op in te zetten. M’n fiets kan weg gaan stoffen in de schuur, of opgefietst worden op warm asfalt, waarna ik een nieuwe – nog mooiere, nog echtere – koop.

Ik vraag het mezelf allemaal af tijdens de eerste meters dat ik fiets. Maar ik fiets.

Zijn felblauwe jack wappert, het is oktober. Najaar, in elk geval. Ik op kop, ik kijk om en zie Martijn. Hijgend.

Martijn is schoolvriend van uit de puberteit, en was altijd overal beter in. Sport, tekenen, meisjes. Ik op kop, en Martijn, hijgend, achter. Hij had tot laat in de kroeg gezeten de vorige avond zei hij, maar dat zei hij de eerste twee keer dat we samen fietsten ook.

Zijn felblauwe jack wappert, en ik ga iets sneller. We lopen op het wapperjack in. Meter voor meter. Wat zeg ik? Tientallen meters tegelijk. Ik fiets niet, ik vlieg.

Kilometerteller. 37 per uur nu. We razen Wapperjack voorbij. Ik voorop, Martijn daarachter, hijgend.

Martijn op kop, ik kalm in zijn wiel. Wapperjack hebben we mooi gelost. Voor het eerst iemand gelost. Ha.

Ik ken hem nog wel, Wapperjack. Werkte bij hetzelfde bedrijf als waar ik ooit werkte. Ik hoop dat ik hem nog eens tegenkom. En dat hij dan denkt: dat was die jongen die me ooit voorbij fietste alsof hij de hond aan het uitlaten was.

Read the rest of this entry →

De ongemakken van een man op een fiets met een smal, hard zadel zijn ontelbaar. Wie tijdens een toertocht zijn oor goed te luisteren legt, komt het geklaag in vele gedaantes tegen. En iedereen lijkt er zo’n beetje zijn eigen termen voor te hebben. Een collega-wijfietser vroeg me laatst hoe vaak ik op lange tochten last had van tintelpik. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het kwam er op neer dat hij echt af en toe even uit het zadel moest om weer enig gevoel terug te krijgen in zijn edele delen. Een variant op dat gevoel, maar dan een paar centimeter verder, is de slaapzak. Waar ik dan wel weer vaak fietsers over hoor spreken.

Nee, nooit last van eigenlijk, maar misschien is dat omdat ik nooit lang in één houding fiets. Om mijn rug en nek af en toe wat afwisseling te bieden, ga ik geregeld staan. Onbewust voorkom ik zo waarschijnlijk dit soort vreselijke “kwalen”.

Eigenlijk is het allemaal zadelzeik.

Read the rest of this entry →

Mountainbiker in het bos, mooi filmpje van onze vrienden van LoveToPedal.

Testing the HD Camera from Love To Pedal on Vimeo.

Ik had haar gewoon van de fiets moeten slaan natuurlijk. Maar dat doe je niet. Of je kunt het niet. En dat gold voor mij, want ik had mezelf compleet opgeblazen op de Côte de Chambralles. De eerste de beste helling in Tilff-Bastogne-Tilff. Ademen ging nog nauwelijks, laat staan dat ik fietsend verder ging.
Dus als ik het zou willen, dan was het me nog niet gelukt om die oudere dame van haar fiets te slaan. Dat gebronsde, tanige wijf dat demonstratief (nee: provocerend) dezelfde helling op fietste met één hand aan het stuur en met de andere hand haar smartphone bedienend.

Read the rest of this entry →