Wij Fietsen.nl

Als de zon in Nederland op zijn hoogste punt staat, staat-ie in zuidelijkere landen nog net iets hoger. Lichamelijke inspanning wordt dan al gauw een crime. Behalve als je gaat fietsen, want wie fietst voelt altijd een lekker briesje. Zelfs temperaturen van boven de 35 graden zijn dan te hebben. Zoals vandaag, tijdens een tochtje langs de Spaanse oostkust.

Helemaal stuk, nog twintig km van huis en dan de auto van de buurvrouw voorbij zien rijden. Volle bak op een landweggetje en dan plots in de remmen voor een overstekende eend. De Amstel volgen en in dorpen komen waarvan het bestaan mij tot dan nog volledig onbekend was. In het wiel bij een vreemde en eindigen met een groepje en zwijgzaam kop over kop rijden. Een stukje onverhard met aan weerskanten water. Mist die over het land hangt met een wijds uitzicht tussen twee knotwilgen door. Onweer en bliksem, nog een eind van huis met aan de ene kant water en aan de andere kant bomen… een schietgebedje.

Ik maak het allemaal mee op de fiets. Over het algemeen in mijn eentje en dat vele uren per week. Het zijn mijn momenten van intiem geluk. Intiem omdat het niet met de grote wereld gedeeld wordt, ik ervaar het alleen, als een toeschouwer, een passeerder. Ik hoor niet bij het landschap, ik ben geen inwoner van de dorpjes, ik ben gewoon Rose die rondjes rijdt met een fietscomputertje, een hartslagmeter en een lycra pakje. Ik rijd voorbij en zie een seconde uit de levens van de mensen in de dorpjes langs de weg.

Verder lezen? Ga naar: http://rosementink.blogspot.com/2010/07/100-kms-eenzaamheid.html

Het zweet vormt een klein stuwmeer tussen mijn billen. En het begint te schuren waar dat het meest pijn doet. Ik heb er één gekocht. Een oud beestje, maar, op een oude fiets.. precies. Dat eerste zweet is geen vervelend zweet. Het zal wel horen, en bovendien is het ontstaan in een plots verschrikkelijk lomp lijkende spijkerbroek. Geen gezicht, maar ik heb nog geen snelle. Die moet nog komen. Zie ik trouwens tegenop, zo’n ding passen.

En zo schieten er meer dingen door m’n hoofd, die eerste meters op mijn (mijn!) oude MBK. Ik moest denken aan vroeger, als ik eens op z’n rare fiets met annorexiabandjes en een gek stuur zat. Vriendjes die er een hadden (niet over de stoeprand, klootzak) of op die van m’n oom, trappers oneindig ver in de diepte en het stuur stuurloos. Maar de keren dat ik bij de trappers kon en even een blokje om mocht, voelde ik wel zo’n tinteling (en ik heb het niet over zo rond de punt van het zadel) in het trappen. Dat je ineens zoveel harder kan trappen. Alles gaat harder. De wielen over hobbeltjes, de wind in je ogen.

Het is allemaal nog steeds raadselachtig. Praktisch. Waar ga ik ‘m laten? Goed slot of in de gang? Wat vindt m’n vriendin ervan, zo’n eindtwintigerssyndroomapparaat in de entree van ons huis? En wat heb ik nu nodig? Zo’n broekje dus, maar ook een shirt? En dan een echte met onzinsponsors of gewoon een strakke van de Wibra? Dure helm of hopen op gewoon niet vallen? Hoe serieus neem ik dit en hoe serieus neem ik mezelf? Waarom heb ik er één gekocht?

Ik durf er nog geen geld op in te zetten. M’n fiets kan weg gaan stoffen in de schuur, of opgefietst worden op warm asfalt, waarna ik een nieuwe – nog mooiere, nog echtere – koop.

Ik vraag het mezelf allemaal af tijdens de eerste meters dat ik fiets. Maar ik fiets.

Geweldige creatieve en sociale wedstrijd rond fietsen: het Yoxi Project. In hun eigen woorden:

How can we make our cities more welcoming to bikers? How can we encourage more people to ride a bike when they can? The solution could come in many forms: a product, program, device, game, movement, or competition. It could involve new business models and bike sharing; new bike design that’s safer and more comfortable or government-funded workshops to teach people better biking. Whatever it is, it’s got to be smart and have mass appeal.

Het loont de moeite om eens over die site te surfen. Of ga direct naar de tweede ronde pitches. De tussentijdse nummer 1 heeft een app ontwikkeld waarmee je fietsen van “recreational” in “social” verandert. Anderen focussen op respect tussen weggebruikers, bikepooling of het mainstream maken van de fiets. Dat laatste lijkt me in ons land niet echt noodzakelijk, maar het levert wel een aardig filmpje op.

Op 16 juli is de slotronde. Meestemmen!

Vroeger als nitwit wist ik het allemaal wel. Diegene die het hardste kon trappen, ja die won de Tour. Ja, want wat moet je anders kunnen? Stelt niets voor joh, dat fietsen. Doe ik naar school ook altijd. Eitje.

Later, toen ik voor mijn werk als sportjournalist het wielrennen moest volgen, begreep ik het al beter. Goeie benen zijn belangrijk, maar een slimme tactiek, een puike conditie en feilloos materiaal is ook meer dan belangrijk.

Nu ik zelf ben begonnen met fietsen, snap ik was echt waar de clou van het wielrennen zit: in je lef. Zonder lef bereik je namelijk niets op de fiets. Het is het belangrijkste onderdeel. Iemand met een super conditie en benen als een os, zal nooit kunnen winnen, wanneer hij geen ballen meer heeft. (En dan reken ik die platgeslagen dingen na een 100 kilometer niet mee).

Lef zorgt er namelijk voor dat je überhaupt op een fiets stapt. En je jezelf over het mogelijk verliezen van je kinderbijslag zet. Geen gezeik over pijn aan je kloten, maar in een dun broekje met een zeemleren middenstuk hijsen en crossen maar.

Lef zorgt ervoor dat je nog net even voor die aanstormende vrachtwagen door rood racet, om zo je benen maar warm te houden. Dat je daarnaast je gemiddelde snelheid hoog houdt, is ook geen onbelangrijke bijzaak.

Lef zorgt ervoor dat je niet bang bent in de regen. Je gewoon over die witte wegmarkering heen knalt en niet opkijkt van wat spettertjes of een doorschijnend broekje.

Lef zorgt ervoor dat je bijschakelt op een berg. Wat nou verliezen van je mederijder. Klimmen zul je. Als een geit. Als een debiel. Tandje hoger en aanzetten maar.

Fietsen draait om conditie, gogme, sterke benen en veel durf. Dat laatste zit in elke fietser, dat moet wel. Stelletje lefgozers zijn we eigenlijk he?

Tja, zo kan het ook natuurlijk. Je wilt even op en neer naar Den Helder, maar hebt niet zo gek veel tijd. Zet je gewoon de turbo op je fiets, zoals Michiel Berger vandaag deed. Heen en terug in 16 seconden! Trouwens, wel benieuwd hoe hij die camera zo mooi stabiel op het stuur heeft bevestigd…

UPDATE Trouwens, Michiel wees me op een filmpje dat-ie een week eerder maakte, tijdens de afdaling van de Col d’Ornon. Jaloersmakend.

Descent of the Col d’Ornon from Michiel Berger on Vimeo.

De herinneringen worden weer levend. Als kleine jongen van een jaar of twaalf met mijn vader en broer op de racefiets. Een roze Mercier was het, met 26 inch wielen want ik was nog te klein voor 28 inch. Mijn broer had wel al 28 inch wielen. Een wielrenbroek met een echte zeem en een shirt van Miko, waar Joop Zoetemelk destijds ook mee reed. ‘s Ochtends vroeg op, boterhammen smeren en dan verzamelen voor het vervoer naar de start van de toertocht.

Dat was dan een toertocht van ongeveer 60 kilometer, denk ik. Precies weet ik het niet meer en mijn vader kan ik het niet meer vragen, hij is overleden. Wat ik wel zeker weet is dat de Amerongse berg erin zat. De Amerongse berg, een reus van formaat als je 12 bent. Althans voor mij toen ik twaalf was. Na afloop was ik dan ook trots als een pauw, met mijn medaille om mijn nek.

Nu 27 jaar later. Ik heb net weer een racefiets gekocht. De eerste, na de roze Mercier, met de 26 inch wielen. Ik heb hem thuis nu een paar keer uitgeprobeerd maar aanstaande zondag ga ik voor het eerst weer echt een stuk fietsen. Over de Amerongse berg. Eens kijken of er nog iets over is van de mythe van vroeger.

Mountainbiker in het bos, mooi filmpje van onze vrienden van LoveToPedal.

Testing the HD Camera from Love To Pedal on Vimeo.

Vandaag een eerste rondje gefietst op mijn nieuwe 34-jaar oude Batavus Champion (inclusief spatborden en verlichting).  De fiets rijdt op zich prima, maar ik ben dan ook niets anders gewend dan oude studentenfietsen, dus dat maakt me snel tevreden denk ik.

Een eerste rondje van 18 kilometer in Zuid-Limburg is wel weer even wennen na een paar jaar niet bewegen. Zoals jullie begrijpen: ik ben een beginner. Nu ik een fiets heb en wat vaker wil gaan fietsen om wat beweging te krijgen ben ik benieuwd naar jullie ervaringen.

Wat heb ik echt nodig? Op mijn verlanglijstje staat in ieder geval een zeemleren lap, en eventueel een helm. Wat ik ook niet zo handig vond zijn de remmen die alleen in de kromming van het stuur zitten en niet bovenop. Dat kan wel eens gevaarlijk worden, of went dat snel? Ik ben in ieder geval benieuwd.

Een paar plaatjes na de klik

Read the rest of this entry →

Het is een maand of twee geleden dat ik haar voor de eerste keer zag. Ze stond daar, voor de ruit van een etalage in een dorpje een paar kilometer van mijn woonplaats. Ze trok meteen mijn aandacht. Het was zelfs zo erg, dat ik mijn ogen niet meer van haar af kon houden. De etalage bestond niet meer, of jawel: hij bestond wel, maar alleen uit haar. Ze was anders dan alle anderen, gracieus, stijlvol, mooi en slank. Perfect? Dat weet ik wel zeker.

Twee maanden later is ze van mij. Ik zie haar elke dag. En ik denk nergens anders meer aan. Bij de eerste zonnestralen dacht ik niet aan terrasjes en dames in korte rokjes. Ik dacht aan haar, ondanks haar totaal niet zomerse voorkomen. Ze is niet lichtgebruind, maar bleek, witjes zelfs. Het maakt mij allemaal niet uit. Het is als leven op een roze wolk. Alles is leuk, alles is best. Zolang je ’s middags maar weer bij haar kan zijn. Vlinders in de buik, je kent het wel.

Toch voel ik sinds deze week een verandering. Het houden van is er nog wel, maar de verliefdheid is verdwenen. Als sneeuw voor het heerlijke lentezonnetje. De liefelijkheid is weg. Het heeft iets dwangmatigs. Het gevoel is veranderd in de aantrekkingskracht van een shot voor een junkie. Het is geen kwestie van dingen met haar willen doen, maar dingen met haar móeten doen. Het is een verslaving. Ik kan niet meer zonder.

Read the rest of this entry →