Wij Fietsen.nl

Deze week viel mijn oog op een interessante discussie op Twitter. Drie van mijn volgers hadden een gesprek over de vraag of je als fietser, net als een auto of brommer, een boete kunt krijgen voor te hard rijden. Fietsers kunnen namelijk ook ontiegelijk hard gaan. Soms zelfs sneller dan een bromfiets.

Omdat ik zelf ook wel eens hoge snelheden haal, op stukken waar het maximum een stuk lager ligt, besloot ik eens op onderzoek uit te gaan. Want waarom een boete riskeren?

En wat blijkt: je kunt inderdaad een boete krijgen voor te hard fietsen. De borden die de maximumsnelheid aangeven gelden namelijk voor alle verkeersdeelnemers. Auto’s, brommers, maar dus ook voor fietsers en zelfs hardlopers.

In de praktijk kun je echter niet zo snel een prent verwachten voor te hard fietsen. Er is een maas in de wet. Omdat fietsers niet de verplichting hebben om een snelheidsmeter op hun fiets te hebben, is het voor hen onmogelijk om te weten hoe hard ze gaan. De fietscomputertjes die veel wielrenners op hun fiets hebben, zijn niet geschikt. Deze zijn namelijk niet geijkt.

De enige manier om hard te fietsen en een boete te krijgen, is om dat onveilig te doen. Met een snelheid van 40 per uur langs een school fietsen bijvoorbeeld. Of door midden in een winkelstraat een eindsprint uit te breiden. Wanneer je andere mensen in gevaar brengt, kan ome agent wel besluiten om je te bekeuren voor je snelheid, maar dan dus eigenlijk onder een andere noemer. Namelijk: gevaarlijk rijden.

Tijdens mijn onderzoek kwam ik trouwens nog een mooie anekdote tegen. Over Mario Cipollini. Het Italiaanse sprintkanon was in zijn thuisland aan het trainen. Met een gangetje van 70 per uur schoot hij door de Zuid-Europese straten, toen een overijverige Carabinieri hem tegenkwam. Die besloot Super Mario staande te houden.

Of het tot een boete gekomen is, vertelt het verhaal niet. Maar in een knotsgek wielerland als Italië zal een krabbeltje vast wel genoeg geweest zijn.

Een stukje uit het wetboek.

Meer op Mascini.net

(foto: www.crankmychain.com)

Crossen voor beginners… deel 2

Ik heb heel bewust gekozen voor het crossen. Ik merkte deze zomer namelijk dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb op de fiets. Dat ik bang voor bochten ben en angst heb om te vallen. Crossen is technisch, maar de ondergrond is niet van asfalt. Het leek mij een slimme manier om te gaan spelen op de fiets. Mijn plan voor deze winter is dan ook vooral spelen, geen wedstrijdjes, maar gewoon de wereld van het veldrijden ontdekken.

“Van fietsprinses naar keunnegin van de modder, dat is niet niets, dat gaat niet over rozen.”

Helemaal klaar voor dag twee, deze keer wat minder mooie fietskleding, want gisteren zat er wel erg veel modder overal. Iets betere sokken, want gisteren waren mijn tenen bijna hompjes bevroren vlees. Mijn knalroze Buff ver tot over de oren, want ook die bleken gisteren gevoelig voor het klimaat. De Empella blinkend in de gang, klaar voor dag twee.

lees verder op: http://rosementink.blogspot.com/2010/11/crossen-voor-beginners-deel-2.html

Lance Armstrong is een held. De beste atleet op aarde. Ja: ik durf hem wel hoger te zetten dan Michael Jordan, Michael Schumacher en die gast die zo hard kan rennen. De Amerikaan heeft de grootste comeback uit de menselijke geschiedenis gemaakt. Het verhaal is bekend: in 1996 werd er bij de renner teelbalkanker geconstateerd. In plaats van bij de pakken neer te zitten, ging hij het gevecht met de dood aan. Hij had hoop. En hoop doet leven.

Het gevecht met de dood won hij. Glansrijk. Nadat hij helemaal ‘schoon’ werd verklaard , besloot hij nóg harder te trainen dan hij al deed. Zijn lichaam werd een tempel. Zijn materiaal werd heilig. Hij zette de wielersport op zijn kop. Niet alleen door zeven keer op rij de Tour de France, ofwel: de grootste wielerronde ter wereld, op zijn naam te schrijven, maar ook door een revolutie te ontketenen.

Nog nooit eerder was iemand zo gericht op de sport. Hij was constant bezig met verbetering. Zijn fiets werd lichter en lichter. Het materiaal werd steeds serieuzer en de windtunneltesten waren niet om aan te slepen. In samenwerking met Trek, Discovery en AMD (van de computers) maakte hij een heus fietslab.

Dat Armstrong de wielerwereld zo in zijn macht zou krijgen had niemand verwacht. Zijn kansen om de uitgezaaide teelbalkanker te overleven, waren miniem. Armstrong stayed strong. Toonde wilskracht en liet de wereld zien dat er ook voor de terminale mens nog hoop is. Zijn hoop deed anderen leven. Daarnaast zette hij met Livestrong een grootse stichting op de wereld die miljoenen euro’s in de strijd tegen kanker stopt.

Jammer genoeg is dat niet waar iedereen Lance aan herinnert. Dankzij l’Equipe en zijn oud ploeggenoten van US Postal wordt de wielerheld vooral gezien als een vervend gebruiker van EPO en andere verboden middelen. Achter al zijn overwinningen staan vraagtekens.

En dat is een schande. In plaats van Armstrong als dopingzondaar neer te zetten, zou de wielersport hem moeten vereren. Lance hoort een voorbeeld te zijn. Voor ieder mens. Want deze wielrenner heeft laten zien dat hij voor meer kan zorgen dat ritoverwinningen. Hoop, voor terminaal zieke kankerpatiënten. Daar weegt een beetje dope echt niet tegenop.

Klik hier voor meer wielerartikelen.

Veel wielrenners rijden graag door als het verkeerslicht op rood staat.

Ik stop (meestal). Niet vanwege de politie, maar omdat ik niet onder een auto wil komen. Wat doe jij?

Dat ik om de dag mijn rondje om de Haarlemmermeerse polder rij, mag nog altijd een klein wonder heten. Ook mijn ouders wachten nog altijd op het moment dat ze me van het asfalt moeten afrapen. Voor de zekerheid heb ik altijd mijn legitimatie mee. Een ongeluk op mijn tweewieler zit bij mij in een groot hoekje. Fietsen heeft namelijk nooit in mijn bloed gezeten. Beter nog: vroeger kon ik het helemaal niet.

Fietsen was altijd een verschrikking. Ik hield er nooit van. Mijn ouders probeerden het elke middag. Op de parkeerplaats, eerst door me vast te houden. Later door alleen een hand op mijn schouder te leggen. En weer later door me af en toe los te laten. Dat ging niet altijd goed. Ik vond het eng en dus niet leuk. Een flinke valpartij nam mijn angst ook niet weg.

Maandenlang heb ik niet op mijn zadel, maar op mijn bagagedrager gezeten onder het fietsen. Toen mijn vriendjes met een pakje speelkaarten tussen hun spaken de blits maakten met hun eigen Harley, was ik de man. Ik kon namelijk het beste fietsen, zonder op het zadel te zitten. Zij dachten dat ik op een lowrider reed. Ik was vooral doodsbenauwd dat ik zou vallen.

Hoe anders is dat nu. Mijn rondjes zijn minimaal vijftig kilometer en ik ga steeds beter fietsen. Weer of geen weer, wind of geen wind. Het interesseert me weinig meer. Fietsen is wat ik het liefste doe. En dat gaat dus goed. Ik val niet, snap de klikpedalen en versnellingen.

Toch blijft de onkunde er altijd een beetje inzitten. Zo is het verdomde lastig dat ik niet kan fietsen zonder handen. Altijd moet ik er één aan het stuur houden. Waar ik het stuur vastpak, maakt niet uit, als ik het maar in mijn handen heb. Een mankement van het te laat goed kunnen fietsen.

Professioneel wielrenner zal ik nooit worden. Een grote ronde rijden, of een etappe winnen, zit er logischerwijs dus ook niet in. Daar gaat het me ook niet om. Ooit wil ik gewoon kunnen zeggen: ‘Kijk mama, zonder handen!’

Op Twitter kwam ik een linkje tegen (met dank aan @ptaillandier) naar een prachtige fotoserie van het Franse persbureau AFP over het gebruik van de fiets in de wereld: Tour du Monde. Iedereen zit op de fiets; van het peloton in de Tour de France tot de vrachtfietsers in Burundi. Een aanrader!

Waarom?

Geachte forumleden,

Graag zou ik uw hulp willen vragen bij een discussie tussen enkele fietsvrienden. Twee daarvan hebben een nieuwe fiets met ‘sloping’ frame. Twee anderen (waaronder ik) hebben een oud barrel van het Eddy Merckx model. De twee hippe fietsers beweren dat je door een sloping frame meer rechtop kunt zitten, zonder dat dit ten koste gaat van je aerodynamische houding. Complete onzin, is het enige dat ik daar tegenin heb te brengen. Met mijn oude frame kan ik net zo goed mijn zadel en/of stuur hoger en lager zetten om zo mijn fietshouding aan te passen.

Toen ik dat tegen de hypegevoeligerds zei, kwam er verder niet meer uit hen dan: “eeeh… nou… het is wel beter… volgens mij.”

En daarom, beste forumleden, mijn vraag aan u: wat is het nut van een sloping frame?

Zijn felblauwe jack wappert, het is oktober. Najaar, in elk geval. Ik op kop, ik kijk om en zie Martijn. Hijgend.

Martijn is schoolvriend van uit de puberteit, en was altijd overal beter in. Sport, tekenen, meisjes. Ik op kop, en Martijn, hijgend, achter. Hij had tot laat in de kroeg gezeten de vorige avond zei hij, maar dat zei hij de eerste twee keer dat we samen fietsten ook.

Zijn felblauwe jack wappert, en ik ga iets sneller. We lopen op het wapperjack in. Meter voor meter. Wat zeg ik? Tientallen meters tegelijk. Ik fiets niet, ik vlieg.

Kilometerteller. 37 per uur nu. We razen Wapperjack voorbij. Ik voorop, Martijn daarachter, hijgend.

Martijn op kop, ik kalm in zijn wiel. Wapperjack hebben we mooi gelost. Voor het eerst iemand gelost. Ha.

Ik ken hem nog wel, Wapperjack. Werkte bij hetzelfde bedrijf als waar ik ooit werkte. Ik hoop dat ik hem nog eens tegenkom. En dat hij dan denkt: dat was die jongen die me ooit voorbij fietste alsof hij de hond aan het uitlaten was.

Read the rest of this entry →

ik heb geen foto van mijn fiets, maar wel een link:

http://www.batavus.nl/collectie/fietsen-collectie/recreatief-gebruik/Apache/Apache-Deluxe.html

Modificaties:

ander stuur, zo een met een bocht omhoog, zie je ook op koga miyata’s

ander zadel: een leren lepper zadel, lekker hard

andere pedalen: naam vh merk ben ik kwijt, iig zijn het dubbele: aan de ene kant met plaatjes voor de SPD (als dat zo heet, het is allemaal nieuwlichterij voor mij) en aan de andere kant ‘gewoon’. Nou kan ik in de stad gewoon fietsen en buiten de stad klikken. Moet nog schoenen kopen. Ikwilde die combischoenen, die waar je dus ook normnaal op kan lopen. Ook dat wordt weer een prijzige boel. Test gelezen in “Op Pad” en daar was de beste geteste schoen 85 euri. Nog maar weer ff een weekje niet roken .

Eigenlijk maar 2 keer een rit gemaakt. 1 keer door de duinen naar Katwijk en weer terug. Heen harde wind tegen, ik baalde omdat ik geen verschil voelde met mijn vorige fiets, maar terug wind mee…… dat was kicken. Weer een beetje gevoel van lang geleden….. Als je ineens zo boven bejaarden-snelheden uitkomt, geeft je gevoel van jong zijn……

Heb int verre verleden veel gefietst. Ben in 1991 weer gaan roken tot januari jl.

Wat een zelfoverwinnig en wat een feest dat ik weer op de fiets kan, zonder mijn longen uit mijn lijf te hoesten.

Ik spaar nu elke dag meer dan 10 euro uit, met dat geld doe ik leuke dingen. Eén daarvan is de aanschaf van een nieuwe fiets, die ik sinds verleden week heb.