Wij Fietsen.nl

Sneeuw en fietsen, helemaal lekker samen gaat dat niet. Een beetje sneeuw mag dan geen excuus zijn om niet op de fiets te stappen, het maakt het ook niet gemakkelijker. Aan de andere kant: wie klaagt er over een fiets als Schiphol lam ligt, auto’s slechts stilstaan in tientallen kilometers lange files en de trein, ach, laten we daar maar over zwijgen. En dus was ik helemaal blij toen een bevriende twitteraar me wees op dit artikel op dutchbikeseattle.com. Fietswinterbanden, in een handomdraai gemaakt, geniaal!

Aan de slag met een tang en een pak zip ties dus.

Eerst de banden nog even goed oppompen, zodat alles straks lekker strak komt te zitten. De eerste ties gaan er soepel omheen; zoals ook DutchBike al had aangegeven, het is een fluitje van een cent. Aanvankelijk dacht ik dat dat de tang niet nodig was, maar de ties moeten echt heel strak om de band getrokken worden, anders komen ze tegen de velgrem aan. Trek zo lang dat de band net niet zichtbaar gaat meegeven.

Het helpt. Een strak aangetrokken tie gaat mooi binnen langs de remblokjes. Ik hoefde ze niet eens ruimer te stellen.

Het is vervolgens handig om de kopjes van de zipties om en om links en rechts tegen de band te plaatsen. Dat geeft waarschijnlijk het meeste grip in de bochten. De uiteinden van de ties kunnen gewoon afgeknipt worden. Niet bang zijn om ze te kort op de kop te knippen, want vast is vast.

De banden draaien prima, al raken de uiteinden hier en daar wel de spatborden. Nou ja, wie door de sneeuw wil fietsen gaat niet klagen over een beetje extra weerstand. Alles bij elkaar kostte dit nog geen 20 minuten.

Dan de straat op voor de finale test. De eerste meters gaan soepel, rechtdoor is er geen centje pijn. Of er echt meer grip is, is lastig vast te stellen.

De eerste bocht, heerlijk. Dit werkt perfect! Een klein rondje door de straat, wat extra snelheid. Prima allemaal. Terug bij de voordeur, afremmen… Eerst helemaal niks, en dan… Knap! Knap! Knapknapknapknap! De ene na de andere ziptie vliegt van het wiel weg. Test geslaagd, product afgekeurd.

Het lijkt dus niet handig om dit toe te passen op een fiets met velgremmen. Trommelremmen, schijfremmen of terugtrapremmen (zo te zien ook bij Dutchbike) zullen wat dit betreft geen problemen opleveren. Maar wie velgremmen heeft, moet met andere oplossingen komen. Veel stevigere zipties dan ik gebruikte, of misschien een sterk touw dat je kruislings om je wiel draait.

Zo iets?

Later.

Morgen gaan we het gewoon op kale banden proberen. Want een excuus zal sneeuw nooit worden.

Ik zet wel mijn helmpje op.

UPDATE: het ging niet vanzelf, maar de 17 kilometer door Spaarnwoude zijn volbracht. In anderhalf uur maar liefst; deels over niet schoongemaakte fietspaden en deels over de gewone weg. Dat laatste louter en alleen omdat er geen fietspad te bekennen viel. Maar het was wel lekker…

UPDATE: we staan in De Pers!

Apple heeft een patent geregistreerd voor een racefiets met een geïntegreerde iPod/iPhone. Het systeem komt eigenlijk neer op een Nike+ voor fietsers. Volgens de specificaties heeft de Apple-fiets op verschillende plaatsen sensoren die onder meer data over snelheid trapfrequentie (draadloos?) doorgeven aan een iPod/iPhone. Ook zou het mogelijk zijn te communiceren met andere fietsers en data uit te wisselen. Het systeem zou ook gebruik kunnen maken van de GPS in de iPhone en zo routeaanwijzingen kunnen laten zien.

Meer over de “Smart Bike” van Apple kan je lezen op Patently Apple.

Na de twitterende auto is er nu ook een twitterende racefiets: Precious. Het is een project van het Amerikaanse bedrijf Breakfast. Schrijfster Janeen McCrae maakt op de fiets een reis dwars door de Verenigde Staten om geld in te zamelen voor de Livestrong Foundation van Lance Armstrong. Het project is nog maar net live, maar Janeen is al bijna 2 weken onderweg. Ze legt per dag ongeveer 80 kilometer af.

Terwijl Janeen McCrea fietst, meten allerlei sensoren op de fiets onder meer temperatuur, luchtvochtigheid, snelheid, richting en GPS-locatie. Die gegevens worden vertaald in vooraf geschreven ‘grappige’ tweets en automatisch via de Twitter-account @yesiamprecious verspreid. Maar Janeen kan ook op een knop op de fiets drukken om een tweet te versturen.

Op YouTube kan je een video bekijken met meer informatie over hoe Precious werkt.

Dit artikel verscheen eerder op Twittermania.nl.

Kopenhagen heeft het, net als Perpignan. En een groeiend aantal andere Europese steden. Zoals Barcelona, waar ik het vandaag zelf kon uitproberen: een systeem waarbij je als bezoeker (en als inwoner natuurlijk) voor een paar centen op een van de honderden vaste punten in de stad een fiets kunt pakken en er mee weg kunt rijden. Altijd een tweewieler bij de hand, prachtig!

De fietsen zijn in goede staat en in overvloed (duizenden) aanwezig. Je kunt er op een van de honderden uitleverpunten (zoals Placa de Catalunya, op de foto) een pakken en ‘m op een willekeurig ander punt weer inleveren. Door de stad rijden constant busjes die de fietsen van de minder courante plekken terugverplaatsen naar de wat drukkere. Ik heb niet de kans gehad om het systeem volledig te doorgronden, maar het lijkt op het eerste oog prima te functioneren.

Amsterdam was in de jaren zestig/zeventig blijkbaar gewoon een paar decennia te vroeg met het witte fietsenplan, maar de tijd lijkt meer dan rijp voor een herkansing. Trouwens, ook in alle andere Nederlandse steden van pakweg meer dan honderdduizend inwoners. Misschien is voor het welslagen nog wel een slimme combinatie met de OV-fietsen van de NS te maken?

Hoe dan ook, goede voorbeelden te over.

Geweldige creatieve en sociale wedstrijd rond fietsen: het Yoxi Project. In hun eigen woorden:

How can we make our cities more welcoming to bikers? How can we encourage more people to ride a bike when they can? The solution could come in many forms: a product, program, device, game, movement, or competition. It could involve new business models and bike sharing; new bike design that’s safer and more comfortable or government-funded workshops to teach people better biking. Whatever it is, it’s got to be smart and have mass appeal.

Het loont de moeite om eens over die site te surfen. Of ga direct naar de tweede ronde pitches. De tussentijdse nummer 1 heeft een app ontwikkeld waarmee je fietsen van “recreational” in “social” verandert. Anderen focussen op respect tussen weggebruikers, bikepooling of het mainstream maken van de fiets. Dat laatste lijkt me in ons land niet echt noodzakelijk, maar het levert wel een aardig filmpje op.

Op 16 juli is de slotronde. Meestemmen!

Tja, zo kan het ook natuurlijk. Je wilt even op en neer naar Den Helder, maar hebt niet zo gek veel tijd. Zet je gewoon de turbo op je fiets, zoals Michiel Berger vandaag deed. Heen en terug in 16 seconden! Trouwens, wel benieuwd hoe hij die camera zo mooi stabiel op het stuur heeft bevestigd…

UPDATE Trouwens, Michiel wees me op een filmpje dat-ie een week eerder maakte, tijdens de afdaling van de Col d’Ornon. Jaloersmakend.

Descent of the Col d’Ornon from Michiel Berger on Vimeo.

“Alongside the slew of phone releases today comes an altogether different product. One that is arguably as important as any of them, if not more so, although it may not sound so significant on first impressions. It’s the Nokia Bicycle Charger Kit.”

Lees verder op Nokia Conversations.

Top idee natuurlijk, want mobieltjes zijn altijd leeg (zeker als we er tijdens het fietsen Runkeeper of iets dergelijks op hebben lopen) en fietsen doen we toch.

Het Parool had niet zo lang geleden ook een artikeltje waarin twee van dit soort producten werden beschreven: de Amerikaanse Biologic FreeCharge (66 euro) en de Duitse E-Werk (92 euro). Er stond geen testresultaat bij, dus over hun prestaties moeten we in het duister tasten. Maar ik zou er graag eens een uitproberen. Iemand al ervaring met zo’n fietsoplader?

Het artikel in Het Parool.

De meeste professionele wielrenners fietsen tegenwoordig met een systeem dat hun prestaties nauwkeurig meet. Na de overwinning van Fabian Cancellara in de Ronde van Vlaanderen publiceerde de fabrikant van een van deze systemen, SRM, de meetgegevens van de Zwitser tijdens de race.

Read the rest of this entry →

De eerste kilometerteller die ik op mijn fiets had, zat laag op de voorvork en werkte dankzij een palletje op een spaak dat met elke draai van het wiel een slag aan een wieltje gaf. Dit wieltje zorgde er vervolgens voor dat vijf cijfers gingen ronddraaien, van 000,00 tot bijna 1000 kilometer. Zo onnauwkeurig als de pest, maar uiterst indrukwekkend voor wie zijn omgeving wilde laten zien hoeveel er al op de teller stond. Mensen zoals ik dus.

Bij mij ging die ambitie op jonge leeftijd al zo ver dat ik het apparaatje ’s avonds van mijn fiets afschroefde en mee naar bed nam om daar nog een half uurtje handmatig te liggen doordraaien. Ach, ieder heeft zo zijn jeugdzonden. En er stond niks over in de katechismus, dus ik voelde me er niet heel erg schuldig over.

Read the rest of this entry →