Wij Fietsen.nl

Sinds een paar jaar werk ik op het WTC op Schiphol zo’n dikke 50 km van woonplaats Bunnik. Toen ik daar begon had ik al in het achterhoofd dat dit nieuwe fietsforens mogelijkheden bood. (na 18 jaar op 8 km van het kantoor gewoond te hebben) Alleen waar kun je s’morgens ff douchen (om de dag van de collega’s draaglijk te houden). Bij het Sheraton… Helaas is dat nu zo duur dat ik me beperk tot enkele reizen (een of twee keer in de week). Fiets in de auto en s’avonds terug naar huis op de fiets. Dan heb je de keuze: zo kort mogelijk (via N201) door de drukte of de toeristische route via Kromme Mijdrecht of beter nog om de Westeinder heen, naar Woerdense Verlaat, over de A2 bij Breukelen en dan ook nog even de zuidkant van de Loosdrechtse plassen aantikken richting Tienhoven (70 kilometer oer-hollands  landschap met polders, plassen en kleine gehuchten, is dit ook diezelfde Randstad?). Zeker als je dit doet in het voorjaar is het een recept voor een opgeruimde geest en veel lentekilometers..Bovendien kom je regelmatig mede fietsforenzen tegen, gelijkgestemden van geest en richting. Voor een half uur zwijgend verbonden in de polder in elkaars wiel.

Mijn doel de Alpe d’Huez zes keer op één dag te beklimmen, wordt door veel mensen nog altijd beschimpt. Een opvlieging. Een hersenkronkel. Een brug te ver. Een grapje. Men gelooft het niet. Dat ik het echt ga doen. Dat het echt mijn plan is. Nou: zeker wel. En daarom maak ik bij deze bekend dat er een datum geprikt is. Nou ja: data. Alles hangt of staat met een goede voorbereiding. Van 30 mei tot en met 5 juni ben ik te vinden aan de voet van de legendarische Alp.

Wat ik daar dan ga doen? Het plan, en dat staat nog niet vast, omdat ik me daarop nog moet inlezen, is om begin van de week de Alp één keer te beklimmen. Om even het gevoel te krijgen. Om in te zien hoe ik de 21 bochten moet aansnijden. Om te voelen hoe ik mijn krachten moet verdelen op de 13 kilometer lange klim naar boven. Om te schakelen en zo te weten in welk verzet ik 1100 meter naar boven zal moeten klimmen.

Daarna is het voorbereiden. Infietsen. Kijken welk materiaal er op de fiets moet. Welke kleding ik aan moet trekken. Hoe het weer zich houdt. Welke voeding ik mee naar boven moet. Of ik een volgauto nodig heb. Hoe lang ik ongeveer over een klim doe, en hoeveel tijd ik dus ongeveer nodig zal hebben. Plannen, plannen en plannen.

Maar goed. Ik ben er klaar voor. En hoe je het ook went of keert: de data staan. Het gaat echt gebeuren. Ik ga het gevecht met de berg aan. In juni ga ik mijn doel halen. Of jullie het nou geloven of niet.

Meer over mijn tocht vind je hier.

(deze blogpost verscheen eerder in 15 losse afleveringen op dit weblog)

Madeleine, Tourmalet, Galibier, Aubisque en de rest: alle grote Alpen- en Pyreneeëncols had ik al wel eens (of vaker) op- en af gefietst. Maar die ene daar tussenin was er nooit van gekomen. Daar moest dus verandering in komen. Want iedereen die een beetje van fietsen houdt, kan het zich natuurlijk niet permitteren om geen antwoord te hebben op de vraag “Hoe vind jij de Ventoux?”

Read the rest of this entry →

Bruce Springsteen heeft helemaal geen gelijk, het is totáál niet lonely at the top. Sterker nog, het is een kermis at the top! Er is een stalletje met snoep, een stalletje met worsten. Er is een toeristenwinkel, waar de heldenshirts wederom in de aanbieding zijn. Ze worden gekocht door dikke mannen die net uit hun auto stappen.

De werkelijke helden stellen zich geduldig, één voor één, op voor het bordje dat de hoogte van de berg aangeeft. Nog niet eens 2000 meter, alles is relatief. Ze houden hun fiets omhoog en laten zich fotograferen door andere fietsers. Er wordt veel gelachen, in alle talen. Zwaar bezwete mannen en vrouwen staren het dal in. Groepen in dezelfde shirts drinken bier. Sommigen wachten nog op een achterblijver, die dan met groot gejuich wordt binnengehaald.

Iedereen krijgt een kus van Lou Reed, als eerbetoon voor de zojuist geleverde prestatie. Daardoor weten we dat het verder all downhill is. Toch lijkt niemand erg gebrand op de afdaling. Mensen drentelen, lopen heen en weer met hun fiets. Kijken nog eens naar beneden. De weg die ze zojuist gereden hebben. Nog eens. En de afdaling aan de andere kant. De kermis verveelt. Toch maar verder dan? Nee, nog even rekken. En genieten.

Van de honderden fietsers die net als ik vandaag de Ventoux proberen te beklimmen, is vermoedelijk pakweg driekwart op zoek naar heldenstatus. Ik weet op dit moment eigenlijk niet meer of dat ook voor mij geldt. Hoe dan ook zoek ik bevestiging van een vermoeden. Een vermoeden dat mijn lichaam tot meer in staat is dan dat van veel van mijn leeftijdgenoten. Ben ik daarmee een held? Nee, vast niet. Oké, misschien in mijn eigen kleine wereldje.

Ik moet ineens denken aan de titel van een boek over stripfiguren, uit de jaren zeventig vermoed ik: “Schijnhelden en Nepschurken” heet het. Ik nader het monument voor Tommy Simpson, de Tour de France renner die op minder dan een kilometer voor de top van de Ventoux het leven liet. Als ik een schijnheld ben, wat was hij dan? Een nepschurk die in zijn zoektocht naar heldendom wat verkeerde beslissingen nam?

Weinig Ventoux-debutanten zullen het Simpson-monument kunnen weerstaan. Doorrijden is geen optie. Eerbetoon aan Tommy Simpson is onderdeel van de Ventoux-mystiek. “There is no mountain too high“, staat er op het koperen plaatje dat is ondertekend door zijn dochters Jane en Joanne. Makes you think…

Andere plaatjes geven minder aanleiding voor reflectie. Namen van (groepen) wielrenners, veel Nederlanders onder hen, die slechts willen laten weten hier geweest te zijn. Kleine boodschappen op keitjes, een wapperend Raboshirt en heel veel bidons. Maar bovenal een robuust, statig monument. Gemaakt uit de rots die op een onverwacht moment voor deze Britse wielrenner toch net iets te hoog bleek.

De fietser voor me rijd onvermoeibaar door, in een strak maar relatief laag tempo. Ik kan hem zo voorbij. Maar waarom zou ik? Het is prachtig hier op deze hoogte, kijk dat uitzicht eens. Ik zal eens naast hem gaan rijden, of nee, ik ga even naar de andere kant van de weg. Kan ik het dal nog beter zien. Mijn collega kijkt niet op of om. Achter ons ook niks meer te zien. De weg is van ons. Nee, hij is van mij; ik ga je gewoon passeren, ik speel met je, ik kan het, let maar op.

Ik ben eufoor. En terecht.

En dan, vier kilometer voor de top, is de moraal ineens weer helemaal terug. Hoe het komt weet geen mens, maar het ritme is hervonden, het tempo gaat omhoog, er kan zelfs af en toe opgeschakeld worden. Zonder kramp.

Ik rijd fluitend enkele wielrenners voorbij en lach vriendelijk naar de professionele fotografen die langs de weg zitten en driftig achter elke fietser aanrennen om ze hun visitekaartjes te geven. De Mont als jachtterrein voor werkloze bruidsfotografen? Vast. Hoe dan ook, ze hebben zich op strategische posities geposteerd om de plaatjes met de indrukwekkendste achtergronden te kunnen schieten. Iedere held wil tenslotte het bewijs van zijn heldenstatus hebben. Voor thuis. En op het werk. Straks.

Behalve ik, want ik leg mijn eigen heldenstatus vast. Helaas voor Griffephotos.com, sport-photo.fr en ventouxphoto.fr.

Rust doet een mens soms goed. Maar rust haalt ook het ritme uit je bezigheden. Wat je ook doet, als je ergens lekker in zit dan is rust meestal een spelbreker. Als je weer begint, duurt het even voor je de draad weer hebt opgepikt.

Dat merk ik. Met de eerste pedaalslagen na Le Reynard schiet er een krampscheut in de pees van mijn rechter knieholte. Ik ga staan en de kramp verdwijnt gelukkig direct. Maar als ik honderd meter verder weer in het zadel zak, keert de kramp direct terug. Staan, zitten, staan, zitten. Kramp, geen kramp, kramp, geen kramp. Hmm, als dat zo doorgaat worden dat zes hele lange kilometers. Ik herinner me een tocht van Purmerend naar Haarlem, mijn zadelpin was direct na vertrek afgebroken en ik moest dus 30 kilometer staand fietsen. Dat een martelgang noemen is overdreven, maar prettig was het niet. En dat terwijl de weg zo vlak was als het oppervlak van de vijver van mijn buurman.

Vlak is het hier niet bepaald. Ik lijk aangekomen op een van de stijlste stukken van de beklimming. Dit gaat niet goed.

Maar dan zie ik plots de oorzaak – of misschien wel de oplossing – van mijn probleem. Ik blijk bij Le Reynard niet helemaal teruggeschakeld te hebben naar het lichtste verzet. Er is nog ruimte: twee tandwielen maar liefst. Snel schakel ik, laat mijn tempo nog wat terugvallen en probeer te gaan zitten. Er gebeurt niets. De kramp is weg.

Langzaam hervind ik mijn ritme en – iets sneller nog – mijn moraal. Dat de wind flink aanwakkert merk ik niet eens.

En dan opeens, na 15 kilometer ploeteren, staat daar restaurant Le Reynard. Daar kun je natuurlijk rustig voorbijrijden, maar ik besluit dat dat iets is voor de tweede keer dat ik de Ventoux opfiets. Ik stap af en heb daar zo mijn redenen voor. Om goed te kunnen bepalen wat nou die specifieke Ventouxcultuur is, te weten wat er door de hoofden van andere fietsers heengaat en de lokale middenstand een oppepper te geven.

Een lulverhaal natuurlijk, maar ik accepteer het als excuus om even af te stappen. Omdat ik het ben.

Behalve een restaurant is Le Reynard ook een winkel voor wielertoeristen. Fietskledij is er in overvloed te koop, met duidelijke teksten waarop staat aangegeven dat de eigenaar van het shirt de Ventoux heeft beklommen. En daarmee absolute heldenstatus heeft verworven. Ik durf het niet aan er een te kopen, het is tenslotte nog een behoorlijk stuk tot de top. Anderen blijken minder principieel.

Tijd voor vers water (alleen te tappen voor klanten die ook iets anders kopen bij Le Reynard) en een andere zweetband op mijn hoofd. Mijn ogen prikken van het zweetzout dat er in overvloed in is gekropen.

Het terras zit vol met lotgenoten, maar er zijn minstens zo veel auto- en motorrijders aanwezig. Al dan niet als begeleider van de wielrenners, velen om welke reden dan ook in een shirt waarop staat dat ze de Ventoux hebben “gedaan”.

Ondertussen zoek ik Ventouxcultuur en de psyche van mijn collega’s, geef ik de lokale middenstand een oppepper en besluit om weer op te stappen. Nog zes kilometer.

Het waren vijf hele zware kilometers, maar de eerste mijlpaal staat: ik ben over de helft. De ademhaling komt hoger en hoger te zitten, de kilometerteller staat nauwelijks meer in de dubbele cijfers. Het zicht op het doel wordt wel met de pedaalslag helderder. Daar ligt-ie: omringd door witte, boomloze velden: de top van de Mont Ventoux.

De kreten op de weg moedigen niet mij aan, maar zo’n beetje alle deelnemers aan alle Dauphinés Libérés en Tours de France van de afgelopen 20 jaar. Voor de edities van de komende jaren zullen ze een nieuwe weg moeten aanleggen, zo lijkt het.

Ondertussen heeft Lou Reed plaatsgemaakt voor een andere held uit mijn jeugd: Bruce Springsteen. Everybody wants to be the man on the top, zingt-ie. Behalve die ene zin herinner ik me niets van de tekst, merk ik. Was iets met allerlei beroepen en ambities. En een waarschuwing zat er ook in: pas op voor teleurstellingen, want als je eenmaal aan de top bent, ben je eenzaam. Of zo iets. Toch wil ik ook naar de top. En een beetje sneller ook. Met 7 kilometer per uur kom ik er nooit.

Hoewel, welke wijsgeer was het ook weer die zei dat je er altijd komt, als je maar in beweging blijft? Vast een Griek. Ondertussen bereken ik op welk moment mijn snelheid onder nul komt, als deze in dit tempo blijft teruglopen.

Wat zouden ze thuis zeggen als ik terugkom met het bericht dat ik toch maar mooi meer dan de helft van de beklimming heb gedaan? Grmbl.